De meeste “goede” zwemmers raken al snel uitgeput envoelen zich loodzwaar in een ruwe zee, sterke stromenof koud water.
Voor mensen die niet kunnen zwemmen, kinderen en oudere mensen is een paar mijl van de kust even ver als de andere kant van de oceaan.
Alleen in een jachthaven liggen andere boten steeds dicht genoeg in de buurt.
De meeste fatale ongelukken op het water gebeuren op boten en schepen die uitgerust zijn met een marifoon.
Zonder een ballastsysteem zal de rubberboot bij zware zee als een speeltje ondersteboven gegooid worden, terwijl het reddingvlot als het ware aan de zee “vastkleeft” dankzij de ballastcompartimenten. Bovendien is de rubberboot niet ontworpen als redding- of overlevingsvlot : er is geen water of overlevingsuitrusting aan boord en ook geen felgekleurd dekzeil voor bescherming en goede zichtbaarheid…
Dat was de Titanic ook ! Er zijn meer schepen die schipbreuk lijden dan de meeste mensen denken. Een aantal schipbreuken haalt de pers, maar over de grote meerderheid wordt nooit bericht.
In water van 10° Celsius slaan uitputting en bewusteloosheid toe binnen het uur, zelfs met een reddingvest aan. Bij golven van 1 meter of hoger is het zeer moeilijk iemand in het water te zien drijven op een betrekkelijk korte afstand.
Ja, maar als het over mensenlevens gaat dan is zelfs de kleinste kans nog te groot…
Ongetwijfeld, maar werd u ooit geconfronteerd met een noodsituatie op zee ? Heeft u ooit het schip moeten verlaten in een noodsituatie met alle paniek en verwarring die daarmee gepaard gaan ? U bent verantwoordelijk voor uw schip én voor uw bemanning. Het is uw verantwoordelijkheid op het ergste voorbereid te zijn om hen weer heelhuids thuis te brengen.
Prima, dat is een fundamentele veiligheidsmaatregel. Maar voorspellingen kunnen af en toe verkeerd zijn : de tragedie van Fastnet in 1979 ligt menigeen nog vers in het geheugen…
© 2008 Plastimo. Alle rechten voorbehouden | realisatie: releaz | Nieuw: advanSea navigatie-elektronica
